KREDIETUNIE

Rondbrief
Augustus 2011

KREDIETUNIE
Terug naar af, of op naar de toekomst?

Het opzetten van een KredietUnie lijkt een heuse sprong in het verleden, althans zo wordt er oppervlakkig naar gekeken. Een KredietUnie is dan als het ware een ‘retro Boerenleenbank’. Oubolliger kan bijna niet! Wat is het geval? De oorspronkelijke Boerenleenbanken en ook de Spaarbanken baseerden hun activiteiten aanvankelijk puur op sparen en lenen. Heel eenvoudig. Dat was niet moeilijk. Er was sociale controle en er waren opvallend weinig ongelukken in de kredietverlening. Als iemand het moeilijk had, werd naarstig en in onderling overleg naar een oplossing gezocht. Maar als tegenwoordig een klant van een bank in de problemen komt, gaat er in de bankcomputer een lampje branden en voor je het weet zit de kredietnemer bij de afdeling dubieuze debiteuren met alle gevolgen van dien.

Het is duidelijk dat de menselijke factor door het overmatig gebruik van de computer en door de tijdgeest, die slechts nog in virtuele termen kan denken, weggedrukt is in het huidige bancaire circuit. Gelukkig is er een duidelijke tegenstroom die weerstand biedt aan deze ont-menselijking waardoor de menselijke factor ‘vergeten wordt’. Klanten zijn dossiernummers op een scherm geworden. Het succes van het mikrokrediet is een van de tekenen die wijzen op een kentering. De toekomst ligt overduidelijk in het opnieuw introduceren van een menselijke maat in het bankvak. Waar de meeste banken nog dromen van eindeloze groei en van globalisering is er ook de roep aan de basis om daarmee te stoppen en tevreden te zijn met een eenvoudige dienstverlening aan de klanten en niet omgekeerd. Dit is wat we met een KredietUnie proberen te bereiken.

Neem bijvoorbeeld het kleinbedrijf. Het is algemeen bekend dat het kleinbedrijf sinds de bankencrisis van 2007/2008 stiefmoederlijk wordt behandeld door het bancaire systeem. De banken zelf zullen dit officieel ontkennen maar een analyse van de cijfers toont dit duidelijk aan. De overheid doet wat ze kan maar de banken werken niet echt mee. Zij hebben besloten dat kredietverlening aan het kleinbedrijf verliesgevend is en te veel risico’s oplevert. Dus is en blijft de kraan dicht. De oplossing is eenvoudig: een eigen, sector gebonden kredietkas oprichten, zoals vroeger de Boerenleenbanken dat ook waren samen met de Spaarbanken. Uitsluitend sparen en lenen dus in een co-operatieve (bank)vereniging. Coaching is verplicht bij het afsluiten van een lening. Coaches worden geleverd vanuit de sparende leden als vrijwilligers. Dit, in het kort, is de essentie van een KredietUnie. Het systeem van KredietUnies is welbekend in de V.S., in Ierland en in andere delen van de wereld.

Als de Bank ons in de steek laat, dan doen we het toch gewoon zelf? Als we bereid zijn om geld in een gemeenschappelijke kas te storten, die eigendom blijft van degenen die daar geld in hebben gestopt en als we dan met z’n allen bepalen aan wie we dat geld en tegen welke voorwaarden gaan uitlenen, dan hebben we voor deze vorm van kredietverlening  geen banken meer nodig!

 

Paul van Oyen

www.pvanoyen.nl

Augustus 2011